Nine Inch Nails is terug. Niet met het rauwe en boze schreeuwgeluid van hun industrial metal, nee, in de filmmuziek voor Tron: Ares klinken koele en dreigende synthesizers en swingende drumbeats met een vleugje funk. Nine Inch Nails grijpt terug naar het geluid van Bad Witch en creëert ideale discomuziek voor robots in een hypergestileerde wereld van donkerrode kleuren. Het ene moment goed om de adrenaline rond te pompen, dan weer om lekker weg te zweven op berustende geluidslandschappen.

Je zou door het dominerende sfeergeluid Tron: Ares vooral gaan beschouwen als speelterrein voor Trent Reznor en Atticus Ross. Een grootse videoclip met schitterende plaatjes van computerprogramma’s in strakke glimpakken. Alsof de film een gevisualiseerd album is en Joachim Rønning zich voegt naar de wensen van Reznor en Atticus. Waar het over gaat maakt niet zoveel uit. Zolang het gevoel maar klopt.

Het verklaart de steriele sfeer. Waarom de charme van het eerste deel ontbreekt. En waarom juist de muziek van begin tot einde zo hypnotiserend goed is.

Op zijn beste momenten is Tron: Ares redelijk, maar het derde hoofdstuk lijkt vooral te dienen als nieuw Nine Inch Nails project. Ik ben groot fan van de band maar dat lijkt mij toch niet helemaal de bedoeling.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Tron: Ares op IMDb.