Klassieker On the Waterfront is natuurlijk de Mea culpa van Elia Kazan (hij had zich in het tijdperk van McCarthy niet zo netjes gedragen), de beroemde scène in de taxi (Rod Steiger doet heel veel met heel weinig) en de eerste Oscarwinst voor Marlon Brando (hij had al mogen winnen voor A Streetcar Named Desire).

Wat ik nog graag toe zou willen voegen aan dit rijtje is de improvisatie met de handschoen, een kleine onopvallende scène waarin Eva Marie Saint per ongeluk haar handschoen liet vallen. Brando raapte de handschoen meteen op, begon ermee te spelen en gaf zijn personage Terry Malloy zo onverwacht een laagje van onschuld. Alsof hij tegen het publiek wilde zeggen dat de stoere bokser meer is dan alleen de vechter.

“I coulda been a contender”, aangevuld met theatrale muziek, is ook fantastisch. Brando en Steiger op de achterbank is vuurwerk. Maar als de dan nog jonge topcateur “wait a second” zegt, de handschoen opraapt en zich verder laat leiden door intuïtie, creëert hij net zo goed een bijzonder moment. Met die simpele handeling herschreef Brando in zekere zin het script en gaf hij Terry en het rustmoment extra diepte. Een scène die echt veel meer lof verdient.

De Filmjunk spreekt: