Voordat The Odyssey begint vertoont Pathé de Munt een Rolex-reclame. Niets mis mee. Maar deze advertentie duurt wel erg lang. Zo lang dat er een lacherige stemming ontstaat. Ik verwacht verkoopmedewerkers die langs de rijen gaan om horloges uit te delen. Is het de bedoeling Rolex dezelfde epiek toe te dichten als het magnum opus van Christopher Nolan? De reclame voelt bijna net zo lang als het prachtige megaspektakel en dat is volgens mij niet de bedoeling.

Goed, dat was mijn kleine irritatie. Wat heb ik te melden over The Odyssey zelf? Het oorlogsepos over loyaliteit, oorlogstrauma en de zoon die jarenlang wacht op zijn vader is groots, dreigend, dramatisch, meeslepend en menselijk. De monoloog van Odysseus over de gruwelslag in Troje biedt emotionele diepte, het grote eindgevecht tegen de minnaars is een heerlijke catharsis. Elliot Page is sterk. Net zoals Lupita Nyong’o. Tom Holland. Robert Pattinson. John Leguizamo. Anne Hathaway. Zendaya…

Ik kan zo nog even doorgaan met het herkauwen van loftuitingen, mijn oordeel is samen te vatten in twee woorden. Zoals ik zei tegen mijn vrienden toen The Odyssey was afgelopen en de ervaring nog moest bezinken: overweldigend goed.

Voor Pathé de Munt heb ik wel nog het vriendelijke verzoek het voortaan te houden bij reguliere bioscoopreclame. Geen horloges meer, alsjeblieft.

De Filmjunk spreekt: