Is het aangenaam broeierige Mississippi Burning bedoeld om het imago van de FBI schoon te schrobben? De misrepresentatie van een gruwelijke moordzaak op drie mensenrechtenactivisten in 1964? Jazeker zeggen de nabestaanden. Mississippi Burning plaatst de FBI in de superheldenrol en dat is een schandalige verdraaiing van het narratief. Sociaal activist Julian Bond noemde het drama “Rambo versus de Klan”.
Ik ben het daar deels mee eens. Regisseur Alan Parker en scenarist Chris Gerolmo gaven toe de zaak gekneed te hebben in de geest van artistieke vrijheid. En het imago van de FBI wordt inderdaad schoon geboend. Tegelijkertijd roept Mississippi Burning “fuck you racisme!” en trekken agenten Anderson en Ward ten strijde tegen de weerzinwekkende witte puntmutsen. Daarnaast levert Gene Hackman topspel, heeft hij smeulende chemie met Frances McDormand, en zijn Michael Rooker, Stephen Tobolowsky en Brad Dourif griezelig overtuigend in hun rollen van Ku Klux Klan leden.
Het is verschrikkelijk dat nabestaanden zich geschoffeerd voelen door deze film. En Parker en Gerolmo hadden het bronverhaal met meer eerbied kunnen behandelen. Toch geef ik toe: ik heb genoten van Mississippi Burning. Om Hackman te citeren: “I would apologize for making people feel uncomfortable. But I still think it`s a good film.“