The Smashing Machine is een gigantische tegenvaller. Het begint lekker stevig, met een pittige knockout in de vierkante ring, daarna wordt het sportdrama over voormalig UFC kampioen Mark Kerr door een tragisch dun script langzaam tegen de grond geslagen. Benny Safdie dwingt hoofdrolspelers Dwayne Johnson en Emily Blunt in een irritant cirkeltje van ruziemaken, vrede sluiten, ruziemaken, tussendoor drugs gebruiken, en vrede sluiten. Die formule van korte spanningsbogen is na een paar scènes wel uitgewerkt. En dan is de film nog lang niet afgelopen.

Het is zo verschrikkelijk jammer omdat ik Safdie een succesvol solodebuut als regisseur gunde. Broer Josh heeft het dit jaar juist geweldig gedaan met de georganiseerde chaos van Marty Supreme waarin Timothée Chamalet een tophoofdrol speelt. Vergeleken met die manische energie is The Smashing Machine een oppervlakkig drama met twee onuitstaanbare personages waar ik twee uur lang naar moet kijken. Bovendien heb ik het gevoel dat er pivotale scènes zijn weggeknipt. Of heb ik de uitbundige feestmomenten van Dawn gemist?

Sociale media heeft zijn best gedaan om een hype te genereren en de Golden Globe nominatie voor Johnson is erg leuk, mijn oordeel over The Smashing Machine blijft hangen op “matig”. Twee en een halve ster.