Na mislukte schreeuwerige stijloefeningen (Prins en Met mes) en een matig avontuur in het buitenland (Goldie) had ik het opgegeven met Sam de Jong. De jonge regisseur weigerde op te geven en ging dan maar aan de slag met Joe Speedboot, de doorbraakbestseller van Tommy Wieringa uit 2005. En toen lukte het. Eindelijk. Zijn eerste geslaagde film. Joe Speedboot is rauw, poëtisch, grappig, sexy, lekker Hollands en licht absurdistisch. Een heerlijke tragische komedie die doet denken aan de plattelandspunk van Nederklassieker Wilde Mossels.

Zonder overdaad aan gekunstelde hippe beeldtaal en meer vertrouwen op een stevige verhalenbron lijkt de Jong volwassen geworden als regisseur. Alsof hij doorheeft dat film meer is dan alleen snelle montage, nerveuze muziek en felle kleuren en het helemaal niet erg is om het drama te laten ademen.

Ik weet zeker dat de Jong er anders over denkt (hij is natuurlijk al een tijdje bezig) maar ik zie Joe Speedboot als zijn artistieke doorbraak. Het officiële begin van een mooi curriculum vitae. Wat mij betreft heeft de Jong zijn visuele stem gevonden en is zijn carrière als regisseur nu echt begonnen. Kom maar op met het volgende project. Misschien liggen er meer boeken te wachten op een verfilming?