Bruce Springsteen glijdt weg. Staat aan de rand van de afgrond, starend naar de schier bodemloze duisternis. De muzikant worstelt met een depressieve episode en heeft in die strijd slechts één wapen: muziek. Manager Jon Landau heeft dat al gehoord. Op de nieuwe nummers van Springsteen (op het dan nog te verschijnen Nebraska) hoort hij een man die de diepste krochten van zijn geest bezoekt en terugkeert met inktzwarte liedteksten.

De zware melancholie is een familieziekte. Springsteens drinkende brombeervader met losse handjes worstelde ermee. En nu is de zanger dus aan de beurt. Misschien dat Springsteen daarom zo obsessief werkt aan de nieuwe nummers en het vrolijke Born in the U.S.A. aan de schuift. Dat is voor later. Niet nu. De platenmaatschappij kan nog zo hard roepen dat er een radiovriendelijke hit moet komen, de zwaarmoedige superster moet eerst zijn demonen bezweren en dit zwartgallige hoofdstuk afsluiten. Het is therapie.

Had iemand kunnen voorspellen hoe goed het kale en sombere Nebraska zou scoren?

Springsteen: Deliver Me from Nowhere gaat over een man wanhopig op zoek naar het licht aan het eind van de tunnel. Daarna, met herwonnen levenskracht, kon hij uitgebreid feestvieren met het grootse en meeslepende Born in the U.S.A..