Miranda Priestley is de hellebazin. Trefzeker en met griezelige precisie laat de koele dictator de zweep knallen en bestraft zij onkunde met gemompelde opmerkingen waarmee zij haar slachtoffers van kruin tot teen afbrandt. Miranda verwacht perfectie, dus kom niet bij haar uithuilen. In dat geval kan je je spullen pakken en zoeken naar een andere baan.

Dit gedrag is voeding voor de giftige werkplek, in The Devil Wears Prada wordt Mirandas scherpe tong omgetoverd tot komediegoud. Een zin als “Is there some reason that my coffee isn’t here? Has she died or something?” is onacceptabel op kantoor maar perfect voor het komediepubliek. Beledigingen verpakt als klinkende oneliners waar ik veel meer van wil horen. Geweldige routine.

Tegelijkertijd voelt de humor een beetje krom. Door Mirandas gedrag te presenteren als vileine komedie komt de ijskoude en dictatoriale hoofredactrice ermee weg. Geen repercussies. Terwijl het personeel wel strak op de lijn moet letten en zich nauwelijks durft te verweren. Want zo gaat het nou eenmaal in de harde wereld van de mode-industrie. Eigenlijk is dat niet grappig.

Of neem ik de film nu juist te serieus. Want eerlijk, hoe onacceptabel Miranda zich ook gedraagt, ik heb van haar genoten. Lekker laten knallen, die zweep.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

The Devil Wears Prada op IMDb.