Tron: Legacy. Iedereen had het erover in 2010. Het vervolg op het zachtblauw getinte computer-sprookje Tron had het gezicht van Jeff Bridges een digitale facelift gegeven. Het heeft nog steeds iets mals, de onnatuurlijk strakgetrokken Bridges. Hoe goed hij ook acteert, het is toch lastig die versie van hem serieus te nemen. Als gladde kopie heeft hij veel weg van een bozige, verongelijkte puber met een permanent fronsend gezicht.

Maar is het ongemakkelijke computerpoppetjesgezicht nou zo dominerend dat het ook echt de film laat crashen? Is de uit de computer gekropen kloon van Bridges reden om deze Tron weg te honen?

Ik vind van niet.

Ten eerste past de gedigitaliseerde Bridges wel in het hypergestileerde universum waar pixelblokjes de wereld vormgeven. Ten tweede is de film zoveel meer dan zijn cartooneske verschijning. Tron: Legacy is donkere, scherpe en sexy techno-punk. Het is het stevige contrast tussen rood, geel, blauw en zwart. De opwindende muziek van Daft Punk. Tron: Legacy is bedoeld als flinke update van de jaren tachtig-versie. Dit is Tron 2.0., een programma met meer ruimte voor betere grafische prestaties.

Computer-Bridges is niet het beste wat Tron: Legacy te bieden heeft, uiteindelijk is het hooguit afleiding van de verder oogstrelende punky stijl. En gelukkig is er ook nog een niet-digitale Bridges.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Tron: Legacy op IMDb.