Een superheldenfilm beginnen met beelden van de Holocaust. Beetje veel van het goede? Niet in het geval van X-Men. Ja, het is een gelikte blockbuster, bedoeld om zoveel mogelijk bioscoopkaartjes en popcorn te verkopen. Oppervlakkig gezien is het superheldenspektakel vooral opwindend escapisme, een actietitel waarin verschillende superhelden het tegen elkaar opnemen.

Maar dat is niet waar X-Men genoegen mee neemt. Bryan Singer had geen puur adrenalineshot in gedachte. Zonder met het vingertje te zwaaien of de moraal er te dik bovenop te leggen mag het ook ergens over gaan. Het kan en mag dieper. Zie in de plannen van senator Kelly paralellen met wat andere wereldleiders door de jaren heen hebben bekokstoofd. Discriminatie en uitsluiting zijn nog steeds pijnlijk actuele thema’s.

En wat betreft de eerste scènes, vergelijk de jaren veertig maar eens met de penibele situatie van de mutanten. Vloeken de beginbeelden dan nog steeds met de rest van de film? Of is het juist passend?

Op deze manier duikt Singer in kwesties die vijfentwintig jaar later nog steeds urgent zijn, terwijl hij van X-Men evengoed een voortreffelijk spektakel maakt. Een beetje wat Christopher Nolan jaren later zou doen met die andere iconische superheld.

Zo krijg je een genreklassieker.

Je kan mij volgen via Bluesky, Facebook en Letterboxd.

X-Men op IMDb.