The Outrun, een verslavingsdrama waarin Soairse Ronan topspel levert als de aan drank verslaafde Rona (actrice en personage hebben inderdaad bijna dezelfde naam) is niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Een ruime voldoende. Aan Ronan ligt het niet. De scènes waarin zij als Rona worstelt met een stevig alcoholprobleem schitteren in hun sobere eenvoud.

Nee, wat mij dwarszit is alles wat daaromheen gebeurt. De wolk van afleidende ruis. Randzaken die om onduidelijke redenen naar de voorgrond worden geduwd en wegleiden van de plot. Zo vraag ik mij af waarom er zoveel aandacht gaat naar de geschiedenis van Orkney. Wat de toegevoegde waarde is van de lokale vogelbescherming.

En nu ik toch bezig ben, waarom is eigenlijk gekozen voor de irritant desoriënterende flashbacks die The Outrun verpuzzelen tot een frustrerende en gekunstelde verzameling van tijdsprongen. Het zit het verteltempo in de weg en het duurt ergerlijk lang voor ik eindelijk grip heb  het verhaal.

Naar mijn idee wil The Outrun veel te veel in het glas schenken en stroomt de inhoud dientengevolge over. Had het gewoon gehouden op de rijk vloeiende alcohol en Ronas moeizame reis naar een leven zonder drank. Had gekozen voor een lineaire, eenvoudige vertelling. Al het andere had echt niet gehoeven.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.5/5

The Outrun op IMDb.