Ja ja ja, het is weer die tijd van het jaar. Heel Nederland buigt zich traditiegetrouw over de vraag der vragen: wat is mijn rijtje voor de Top 2000? Welk nummer moet nou echt in die legendarische lijst worden gestemd? Wordt mijn smaak wel voldoende vertegenwoordigd? Is dit jaar het moment dat mijn Grote Favorieten eindelijk erkenning krijgen?
Natuurlijk heb ook ik gestemd via de welbekende weg. Helaas was een enkeling niet “stembaar” en viel die dus buiten de beroemde toplijst. Schandalig.
De entreemuziek van cultworstelaar C.M. Punk. Zou het lukken om een stukje WWE in de Top 2000 te krijgen…? Het is ook buiten Punk een geweldig nummer dus wie weet.
Nickelback is één van mijn guilty pleasures en How You Remind Me vind ik nog steeds heerlijk om naar te luisteren. De ultieme radiorocker.
14.Nebel
Een ballade van Rammstein. Wat ik voor mij zie: een koppeltje danst hun laatste liefdesdans op het strand voordat de man bezwijkt. Is dit beeld correct? Geen idee. Maakt dat wat uit? Natuurlijk niet.
13.9 crimes
Damien Rice en Lisa Hannigan werken samen, deel 2. Rice wilde het album met dit nummer eigenlijk niet maken, gelukkig ging hij overstag.
12.Hallelujah
Het origineel van Leonard Cohen is mooi, Jeff Buckley maakte er met zijn hoge fluisterzang een teder meesterwerk van.
11.Bagagedrager
Als melancholie een liedtitel heeft dan is het Bagagedrager.
Damien Rice en Lisa Hannigan werken samen, deel 1. Een onbedoelde hit waar Rice achteraf van weg zou lopen om het toch weer te omarmen.
9.Grace
Jeff Buckley zou tijdens zijn veel te korte leven slechts één album uitbrengen, met Hallelujah en Grace als hoogtepunten. Hallelujah is de zachte preek, Grace de daverende climax.
Misschien nog beroemder dan The Lion King is de filmmuziek. Bijna dertig jaar later (ja ja, ik word oud…) heeft de muziek niets aan kracht ingeboet.
7.Jeremy
Weet je wanneer een onverwoestbare klassieker écht tot zijn recht komt? Als vijfenzeventigduizend toeschouwers het woordelijk meezingen. Geweldig.
6.Everlong
Een optreden van Foo Fighters is niet compleet zonder Everlong. Ook als ze met net wat minder energie staan te spelen komt alles nog goed als Dave Grohl “hello/I’ve waited here for you/everlong” zingt.
De kracht van BLØFs berusting over de naderende dood zit hem in de laatste woorden. Na een ode aan het leven te hebben gebracht besluit Paskal Jakobsen: “wat een mooie dag, voor de dood.”
4.Kraaien
Als André Manuel het loodje legt wil hij absoluut per se eerst naar de kroeg worden gebracht en dat iedereen vervolgens bezopen naar het strand gaat waar hij in een bootje wordt gestopt en er tenslotte uitbundig wordt gedanst.
Definitief doorbreken met een soort begrafenismars van krap negen minuten. Lankum deed het met Go Dig My Grave. Het album is net zo fantastisch.
Vergeet Creep, Paranoid Android, Let Down, Fake Plastic Trees of How To Disappear Completely en luister naar True Love Waits. Hou de tissues gereed.
Rolling Stone: “(…)few songs by any artist have reshaped rock and roll so immediately, and permanently.”
Ik: de woorden “here we are now/entertain us” staan op mijn arm getatoeëerd.
Dat zegt genoeg.
Een gedachte over “Mijn stem voor de Top 2000 (2024)”