Bij de titel The Treasure of the Sierra Madre denk ik aan een ouderwets jongensavontuur. Schatgraven op een onbereikbare plek waar valstrikken de schatgravers tegen moeten houden. De associatie is niet helemaal verkeerd, want John Hustons grootse avonturenfilm gaat over drie sukkelaars op goudjacht in de bergen.

Als het trio na veel ontberingen eindelijk een mooie ader heeft gevonden sluipt stiekem hun vijand naar voren: goudkoorts. De opwinding van het goud maakt gaandeweg plaats voor paranoia en hebzucht. Het drietal heeft niet alleen te stellen met rovers en andere goudzoekers; de grootste dreiging komt van binnen de groep. Van gezworen partners naar wantrouwige concurrenten.

Die spanning maakt The Treasure of the Sierra Madre onverwacht beklemmend. Het neigt meer naar de claustrofobische angst van een psychologische horrorfilm dan naar bijvoorbeeld Indiana Jones. Zolang de drie kerels hun deel van de buit krijgen is er niets aan de hand. Maar wie zegt dat ze elkaar kunnen (of willen) vertrouwen? Gloeiend van de goudkoorts liggen ze in het tentje, elkaar scherp in de gaten houdend. Stel je voor dat iemand de gewilde schat meeneemt.

The Treasure of the Sierra Madre is nog steeds het ouderwetse jongensavontuur. Maar dan wel met een flinke scheut hebberigheid. Goud mag dan zo mooi schitteren, het is ook onverwacht dodelijk.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.5/5

The Treasue of the Sierra Madre op IMDb.