Alex Proyas en het internet hebben geen goed woord over voor The Crow 2024. Cynisch geld graaien, slechtste film van het jaar, uitgestorven bioscoopzalen… Het zuur heeft de kaartverkoop aangetast gezien de tegenvallende opbrengst. Voor mij alle reden om deze versie van The Crow (een “herinterpretatie” van de comic) zelf te gaan kijken.

Al was het maar om flink mijn kont tegen de kribbe te gooien. Even een tegenstem bieden aan de overweldigend kritische publiciteit. Zo slecht kon de remake toch niet zijn. Waarom zou iemand de nalatenschap van Brandon Lee bevuilen? Daar schiet niemand toch iets mee op?

*zucht* Man. Man. Man.

Die tegenstem gaat dus niet gebeuren, want The Crow 2024 is inderdaad een flop. Een verschrikkelijke, doodsaaie, levenloze, generieke, afschuwelijk traag vertelde flop over twee kirrende, nietszeggende, permanent boos kijkende en onoverwinnelijke emo-kids op wraaktocht en Danny Huston die ooit een vage deal met Satan sloot. Rupert Sanders probeert er nog iets van te maken maar verzuipt het toch al verwarrende script in gratuit geweld, bovennatuurlijk gestuntel en zogenaamde sfeerbeelden.

(Om je nog een idee te geven van het tekstniveau, neem deze parel: “What thea can you not drink? Reality.”)

De kritiek van Proyas en het internet is helaas terecht. The Crow 2024 is slecht. Heel erg slecht. Het verbaast mij niets als de romantisch bedoelde horror-fantasy binnenkort op Pathé Thuis verschijnt. Of beter nog, in een donker, verborgen hoekje van Netflix. Waar het thuishoort.

Wat een armoedige rotzooi. Beschamend.

Mijn Letterboxd-oordeel: 1.5

The Crow 2024 op IMDb.