Was er een bioscoopbezoeker of thuiskijker die De Tatta’s zo hilarisch vond dat hij of zij dacht “laat er alsjeblieft snel een vervolg komen op de doldwaze avonturen van de familie Tatta!”? Hebben fans Jamel Aattache gesmeekt om De Tatta’s 2 te maken? Vergat iedereen dat naast er een aardige kaartverkoop ook zoiets bestaat als, nou ja, kwaliteit? 

En nu ik toch bezig ben, hoezo dacht John Buijsman – toch niet de eerste de beste – dat het een slimme zet was om terug te keren als racistische vader die evengoed door iedereen in de armen wordt gesloten? Ik hoop voor hem dat hij een flinke som geld heeft ontvangen want zijn rol is als kijken naar carrière-suïcide.

Dat geldt niet alleen voor Buijsman. Leo Alkemade, Leonie ter Braak, Sterre Koning, Sem van der Horst… Hoe kwamen zij erop dit armzalige aanbod te accepteren? Is het gladgestreken De Tatta’s 2, met zijn luie kopieerwerk en grappen van kleuterniveau, dan toch een vermeldenswaardige toevoeging op het curriculum vitae?

Als regisseren vergeleken kan worden met het leiden van een orkest, dan is Aattache een doofstomme dirigent die vol overtuiging de muzikanten staat te dirigeren. Je zou zweren dat het onmogelijk is om onder het niveau van De Tatta’s te presteren. Toch is dat precies wat De Tatta’s 2 doet. En het publiek wil meer. Er is inmiddels een serie aangekondigd.

Natuurlijk hou ik dat in de gaten. Ook potentiële vervolgen. Ik moet iets hebben om over te schrijven.

Mijn Letterboxd-oordeel: 0.5