Na weinig slaap en een lange werkdag zat ik niet helemaal lekker in mijn vel. Om die reden zocht ik naar iets met veel lucht. Lekker genieten van platte onzin. In dat moment van zwakte maakte ik de monumentale fout om De Tatta’s te kiezen, over een rijk gezin dat noodgedwongen naar een minder fortuinlijke wijk verhuist. De titel kwam mij vagelijk bekend voor. Pas toen de naam van regisseur Jamel Aattache in beeld verscheen wist ik het weer. In een interview, uitgebracht ten tijde van De Tatta’s 2(!), beweerde hij met De Tatta’s goud te hebben gevonden.

Hij had gelijk. De film wist zevenhonderdduizend bioscoopbezoekers te verleiden om de multicultikomedie te komen bewonderen. Dat is fijn, zoveel verkochte kaartjes. Ik vraag mij echter af hoe de bezoekers de zaal verlieten. Met het gevoel van “goh, dat was leuk om te hebben gezien?” Of, “dit moest een film worden omdat…?”

Ik kan helemaal losgaan op De Tatta’s. Punt voor punt benoemen waarom deze grandioze mislukking geen enkel bestaansrecht heeft en akelig dicht in de buurt komt van een nieuw dieptepunt in de Nederlandse filmwereld (die eer gaat voorlopig nog steeds naar Pak van mijn hart). Maar dan kom ik toch weer terug op woorden die ik al zo vaak heb geschreven. Slecht acteerwerk, kinderachtige dialogen, enzovoort enzoverder.

Laat ik het als volgt verwoorden: zelden heb ik zo verlangd naar het einde van een film. De negentig minuten van De Tatta’s waren, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, de langste negentig minuten die ik ooit mee heb gemaakt. Tekenend is dat de bloopers meer charme, leven en humor bezitten dan de infantiele grappen die aan ons gepresenteerd worden.

Leuk, dat Aattache na al die jaren van ploeteren eindelijk zijn publiek vond. Alleen jammer dat dat werkelijk niets zegt over de kwaliteit van de film.