Glen Powell kan acteren. Vergeet dat Hit Man geregisseerd is door Richard Linklater en er opvallende creatieve keuzes zijn gemaakt in de waargebeurde geschiedenis van meestervermommer Gary Johnson die heimelijk bijkluste als undercover-agent, accepteer de ongeloofwaardige romantiek en de kwestieuze handelingen van de personages in de finale en blijf denken: Glen Powell kan acteren.

Geef hem andere kleren of een ander accent, een vals gebit en lagen make-up en zie hoe de charmante hoofdrolspeler zich vol overgave in elk rolletje gooit. Alsof hij verteerd wordt door creatieve honger. Of zichzelf wil bewijzen. Probeert hij misschien het publiek ervan te overtuigen dat hij méér is dan een mooiboy? Dat hij ons méér kan bieden dan een jongensachtig gezicht waar de camera dol op is?

Zo’n eenmansshow (want dat is Hit Man) kan leiden tot een ongemakkelijk ijdelheidsproject, Linklater is een te goeie regisseur om het zo ver te laten komen. Hij lardeert de vermakelijke komedie met (niet al te opzienbarende) filosofische inzichten en geeft Powells medespelers ook de kans om hun kunnen te laten zien.

Maar we moeten wél blijven onthouden, dit is het podium van Powell. Dus zo diep graaft Linklater ook niet.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat Hit Man dient als openlijke sollicitatie. Powell wil graag vaker in dit soort rollen kruipen, zodat hij zowel de diepte als breedte in kan gaan als acteur. Deze jongen heeft echt talent.

Prima als hij zo nodig die kant wil laten zien. Het gaat alleen wel een beetje ten koste van de inhoud.

Niet bepaald Linklaters beste, maar ook niet zijn slechtste film.