Drieënhalf uur lang viereneenhalf duizend uitzinnige fans vermaken met muziek wat varieert van intieme folk tot koele elektronica en groots gebrachte popnummers. Taylor Swift doet het alsof zij nooit anders heeft gedaan in Taylor Swift: The Eras Tour. Als de enige echte popkoningin paradeert zij over het podium en laat vanzelfsprekend de verschillende genres samensmelten tot een spectaculaire show.

Dat haar loyale aanhang ervan geniet is mild uitgedrukt. Jonge meisjes bij het podium barsten in tranen uit als hun idool verschijnt, de nummers worden vol overgave woordelijk meegezongen. De adoratie grenst aan het hysterische. Is dit nog wel een concert? Of eerder een religieuze samenkomst waarbij de leden hun Godin komen aanbidden?

Het doet denken aan The Beatles, de hoogtijdagen van hun optredens. Ook toen gilde de fans de longen uit hun lijf toen de vier het podium opkwamen. Het leidde ertoe dat de beroemde bandleden voortaan de rust van de studio opzochten. Swift houdt zich goed staande in de chaos van emoties, op momenten kan zij de tranen niet bedwingen. Naast podiumbeest is deze jongedame ook een mens. Iemand die ontroert raakt door de overweldigende steun van het publiek. Het maakt haar optreden alleen maar indrukwekkender.

Puur muzikaal gezien is dit niet helemaal mijn genre en ik kende te weinig nummers om de diepere binding met Swift te ervaren, verder is dit concert een triomf. Ook voor niet-Swifties zoals ik. Drieënhalf uur lang had de zangeres viereneenhalfduizend dolenthousiaste fans in de palm van haar hand. Daar maak ik een hele diepe buiging voor.

Maak je notities, Kanye West?

Ja ja ja, dit fenomenale concert staat ook op Letterboxd, en reken maar dat ik gul ben geweest met het aantal sterren.