Zou de documentaire Operation Varsity Blues: The College Admissions Scandal bedoeld zijn geweest om wat acteurs aan werk te helpen? Chris Smith en Jon Karmen hebben opvallend veel moeite gedaan om stukjes drama te schrijven zodat acteurs de bizarre zaak rond Rick Singer kunnen reconstrueren. Singer wordt gespeeld door Matthew Modine, de overige rollen zijn ingevuld door onbekende gezichten.

Ik vermoed toneelspelers, figuranten en modellen. Even hun kans in het spotlicht grijpen, hopen dat ze gespot worden door een agent en zo een eventuele doorbraak kunnen forceren.

De scènes hebben veel weg van stijve commercials waar de spelers weinig of geen kans krijgen hun personages kleur te geven. Het oogt klungelig. Ongepast. Stukjes film die in een middag in elkaar zijn geknutseld. Waarom toch? Had gewoon gekozen voor archiefbeelden. De documentaire zet die ook gewoon in, wat weer leidt tot een stilistische botsing.

Volgens is mij wisten Smith en Karmen heel goed dat Operation Varsity Blues: The College Admissions Scandal met de overbekende (maatschappelijke) problemen niet zo opzienbarend was. Ja, het verhaal is krankzinnig. Maar biedt het met rijke ouders, verwende kinderen en een narcistische miljonair echt verrassingen? Het zou mij niets verbazen als Smith en Karmen daarom probeerde om de presentatie meer schwung te geven. Had niet gehoeven.

Wat dan wel weer werkt is de juridische invalshoek. De advocaten en rechtsgeleerden lichten kundig toe het Amerikaanse rechtssysteem werkt, waarom de ene verdachte in deze zaak wel straf riskeert en de ander wegkomt met een lullige boete. Geen dramatische reconstructies met Modine, gewoon heldere uitleg. Precies wat deze documentaire nodig had.

Ik maak weinig gebruik van sociale media, op Letterboxd ben ik zeer zeker actief. Een profiel aanmaken is zo gedaan. En dan kan je net zo goed mij volgen.