Night Swim is een horrorfilm over een zwembad. Ik denk dat de meeste een zwembad niet direct met dat genre associëren. Is een zwembad niet gewoon bedoeld om in af te koelen tijdens de zomermaanden? Lekker zonnebaden, af en toe een duik nemen, baantjes trekken, een beetje ontspannen met het gezin. Wie denkt er bij een zwembad nou aan spookverschijningen, heilzaam werkend water en visoenen over wegrottende lichamen? 

Op zich, het is ook niet onmogelijk om van een zwembad een dreigende plek te maken. Wie weet met wat voor creatief geknutsel Bryce McGuire komt. En als mooie bonus is James Wan betrokken geweest als producer. Ik hoef niet per se de toestanden uit Saw, maar kom, zijn naam staat inmiddels gelijk aan bizar en eigenzinnig genrewerk. Dan komt het met dat zwembad wel goed.

Alleen, dan moet wel de wil bestaan om die opties te exploreren. En dat is waar het lelijk fout gaat. Want volgens mij heeft Night Swim weinig zin heeft zich om in het horrorterritorium te wagen. Sterker nog, de film lijkt niet zo goed te weten wat met deze genrestijl aan te moeten en loopt wat te kloten met goedkope schrikeffecten en halfbakken ideeën die meer voelen als vage ingevingen. Het zwalkt alle kanten op, zonder een idee te hebben van hoe het verhaal af te ronden.

Eigenlijk is Night Swim, als je het gekunstelde gegriezel wegdenkt, een familiedrama over een jong gezin. De scènes met vader, moeder en hun kroost zijn geslaagd omdat de film zich dan comfortabel voelt. De energie klopt. Het stroomt. Hunkering naar acceptatie, omgaan met fysieke beperkingen, puberliefde, dat is waar het over gaat. Horror heeft hier niets te zoeken. Het zorgt er juist voor dat Night Swim langzaam kopje onder gaat en niet meer boven komt.

Ik denk dat McGuire het zwembad beter had kunnen schrappen. Of het niet “eng” had moeten maken. Soms is een mooi drama meer dan voldoende.

Natuurlijk heb ik Night Swim een score gegeven op Letterboxd. Geen hoge score – verre van – maar wel een score.