Alhoewel Looper, de cerebrale tijdsreisactiefilm van Rian Johnson, op emotioneel niveau raak schiet en de kwaliteit verder goed is voor een meer dan positief eindoordeel, blijft er naderhand evengoed iets knagen. Zonder te veel weg te geven van het verhaal: Joe moet een serie gebeurtenissen beïnvloeden. Hij moet een cirkel doorbreken, om zo de toekomst en het heden veilig te stellen. 

Het is een nobel streven van Joe. Er is alleen wel één probleem met deze heldhaftige missie. Cirkels gaan namelijk door, zonder begin of einde, vormen een lus die onverstoord het rondje afdraaien. Geen denken aan dat cirkels zich door wie of wat dan ook laten manipuleren. Wat gebeurd is, is gebeurd.

Probeert Looper dan niet om een onmogelijke truc uit te voeren? Is Joe’s missie niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken? En al zou Joe wel degelijk slagen, waarom zouden wij nu dan de alternatieve versie van de realiteit te zien krijgen? En ontstaat er zo niet een nieuwe cirkel? Geeft dit niet onnoemlijk veel problemen met de keten van oorzaak en gevolg?

Natuurlijk is het hele concept van tijdreizen sowieso vragen om problemen – ook klassiekers als The Terminator raken stiekem in de knoop – Johnsons naam is onlosmakelijk verbonden geraakt met de ingenieuze detectives Knives Out en Glass Onion. Fantastische misdaadmysteries over meesterspeurneus Benoit Blanc. Verhalen die met veel aandacht voor de kleinste details in elkaar zijn geschreven.

Om die reden ben ik een beetje teleurgesteld over Johnsons kwestieuze omgang met de natuurwetten, hoe hij achteloos over bepaalde vraagstukken heen stapt. Ik had juist van hem een intellectueel scherper script verwacht. Looper heeft verder gelukkig genoeg positiefs te bieden en wordt bij vlagen lekker duister, het onmogelijke tijdreisgegoochel had voor mij echt niet gehoeven.

Ik ben ook actief op Letterboxd, een mooie app voor filmfanaten.