Wat was ik verheugd toen ik de trailer van Gran Turismo in de bioscoop zag. De glorieuze terugkeer van Neill Blomkamp, die in 2009 debuteerde met het verfrissende en opwindende District 9. Ik ben absoluut niet van de auto’s, dus de verfilming van een race-spel zou niet hoog op mijn kijklijst staan, met Blomkamp als regisseur maak ik graag een uitzondering.

Door omstandigheden kon ik Gran Turisme spijtig genoeg niet in de bioscoop bewonderen en moest geduldig afwachten tot hij één van de vele streamingsplatforms zou bereiken. Uit beroepsmatige interesse las ik wel de besprekingen. Die varieerden van onnodig scherp tot een ruime voldoende. Oké. Wisselend succes. Dat kan. Ieder zijn eigen smaak.

Toen ik de film eindelijk zelf kon beoordelen vond ik hem in de eerste minuten helemaal niet zo slecht. Totdat ik gaandeweg het gevoel kreeg dat Gran Turismo bedoeld was als opzichtige reclamespot. Toen ik voor de zoveelste keer de logo’s van Sony en Playstation langs zag komen dacht ik “is dit soms een uitnodiging om toe te treden tot het conglomeraat van deze mediareuzen…?”

Die über-commerciële insteek slijpt het drama van Gran Turismo fijn tot een gladgestreken en goed te verteren narratief. Het verhaal biedt niets nieuws, je weet van tevoren hoe goed alles af zal lopen, je weet hoe de personages zich ontwikkelingen. Dat is ook precies de bedoeling. Want dan kan alle aandacht naar de auto’s die op het racecircuit strijden voor de beste tijden.

Dat is het gebied waarop Gran Turismo excelleert. De camera komt werkelijk overal, zowel binnen als buiten de auto’s, en doet er alles aan om het gevoel van snelheid en adrenaline op te wekken. Met name de climax, de verbeten strijd tussen het hoofdpersonage en zijn laatste tegenstander op het circuit, is fantastisch. Twee bittere rivalen die het gaspedaal steeds dieper intrappen en de ogen op de finishlijn houden. Wordt dit een fotofinish? Of is het een eclatante overwinning voor het hoofdpersonage?

Meer van dit soort scènes had Gran Turismo kunnen redden van de dodelijke middelmatigheid. Nu is het een platte, lawaaierige en über-commerciële onderneming. Geen film die ik van Blomkamp verwacht.

Je kan mij ook volgen op Letterboxd.