Beste critici van Cinema.nl,

Ik wilde het met jullie hebben over het Zweedse gruwelijksprookje The Simple-Minded Murderer. Een prachtig drama met maffe uitspattingen, Bijbelse visioenen, het oprukkende fascisme, de tirannie van de grootgrondbezitter en het lot van de armzalige boeren die maar net rond kunnen komen. Het is een moordmysterie, een omgekeerde “wie heeft het gedaan” die net na de bloederige climax begint, vervolgens via flashbacks naar die climax opbouwt, en met een emotioneel de slot de kijker in tranen achterlaat.

Zoals gebruikelijk las ik wat kritieken. Mij viel toen de volgende zin op van jullie bondige bespreking: “Sven heeft een hazelip en wordt daarom voor idioot versleten.”

Goh. Echt waar? Heeft Sven, stevig gespeeld door Stellan Skarsgård, een hazelip? Is dat wat de misvorming op zijn gezicht voorstelt? Is dat de reden waarom hij zo nasaal en slissend spreekt, de woorden van het Zweedse mompeltaaltje zo moeizaam weet te vormen? Zonder de benoeming van de deformatie was die gespleten lip mij niet eens opgevallen.

Natuurlijk begrijp ik de strekking van de zin. Er is een specifieke reden waarom Sven voor “idioot” wordt versleten. Dat heeft alles te maken met die schisis. Iedereen behandelt hem daarom als de dorpsgek.

En toch. “Sven wordt voor idioot versleten”, dus zonder het specifiek over die hazelip te hebben, is genoeg. Dan komt Sven in beeld en zie ik vanzelf wel zijn belittekende mond. Dat hoef ik echt niet terug te lezen in een bespreking.

Liefhebbers hebben trouwens The Simple-Minded Murderer omarmd als de beste Zweedse film ooit. Een beetje overdreven. Maar hij is wel meer waard dan jullie drieënhalve sterren-oordeel, vind ik.

Voor de lezer, je kan mij voor films ook volgen via Letterboxd.