Mijn zeer gewaardeerde collega van FilmTotaal heeft vernietigende woorden gewijd aan Game On, een film waarvan hij vermoedt dat het geschreven is door AI. Klinkt als iets waar ik mijn tanden in kan zetten. Niets fijners dan soms ongegeneerd een film aan stukken schrijven. Ik zat handenwrijvend in de zaal, hopend op het grootste filmgedrocht van het jaar en moest teleurgesteld concluderen dat de eerste vijftien minuten van Game On (ja, ik heb het getimed) nog best te pruimen waren.

Niet goed. Niet slecht. Wel aardig. De moeite waard. Niet zus, niet zo. Een aardig middenmootje. Kom op zeg! Ik ben speciaal hiervoor naar de reguliere bioscoop gegaan. Geef mij dan in ieder geval munitie.

Hoe anders is het na die vijftien minuten, als deze komische tieneractiefilm (is dat überhaupt een ding?) de weg van lauwe parodie betreedt. Met knappe koppen, influencers en gelikte effecten die beter tot hun recht komen in een spel, verleidt regisseur Roy Poortmans jonge bezoekers tot het kopen van een kaartje. De methode van Johan Nijenhuis zogezegd.

Dit is de reden waarom ik naar Pathé de Munt ben gegaan. Kom maar op met de afschuwelijke dialogen, plotgaten, mislukte grappen, “awkward” situaties en acteurs die hierna hopelijk wel goeie carrièrekeuzes maken. (Voor zover je trouwens de influencers en knappe koppen “acteurs” kan noemen.) Als ik er zin in heb, kan ik echt van dit soort ellende genieten.

Ik sluit mij volledig aan bij het oordeel van mijn collega. Maar ik denk ook dat kunstmatige intelligentie hier niet bij betrokken is geweest. Een computerprogramma zou zich doodschamen voor deze hip bedoelde rotzooi. Game On is een menselijke fout.

Het duurt even voor het zijn ware aard toont, maar dan heb je ook wat. Hoe krijg je het voor elkaar om in nog geen anderhalf uur zoveel drek bij elkaar te vegen.