Tom Cruise kan alles. Dat weet iedereen. Buitenaardse wezens verslaan? Doet hij. Voor spion spelen? Geen probleem. Optreden als doorgedraaide seksgoeroe? Ja hoor, daar staat ie! De verveelde rockster uithangen? Zeker weten! Weet je waar Cruise óók jaloersmakend goed in is? Cocktails maken. Jazeker. In Cocktail staat hij te mixen, schudden, schenken en serveren.

Hij heeft de kunst geleerd van Doug Coughlin, die tussen het mixen, schudden, schenken en serveren door zijn pupil voorziet van levensbelangrijke tegeltjeswijsheden. Cruise kopieert Dougs meesterschap en tilt het maken van cocktails naar een hoger niveau. In zijn vingers wordt het spektakel. Kunst. “Flair bartending”, zoals dat heet. En dan verzint hij er ook nog eens even wat dronkenmans-poëzie bij.

Ja, Cruise is écht van alle markten thuis. Het maakt daarom helemaal niets uit dat zijn flamboyante onemanshow snel wegdrinkt en je achterlaat met een leeg glas en het verlangen om lekker in bed te liggen. Dat de enige diepgang is te vinden in de cocktailglazen. Of dat deze film weinig meer biedt dan een charismatische barman die cocktails mixt, schudt, schenkt en serveert.

Zeg, het is wel Cruise die daar staat hè. En Cruise kan alles. Hij is de hunk die nog steeds hordes fans naar de bioscopen krijgt. De actiester die zijn eigen stunts doet. Zelfs een film over cocktails wordt dankzij hem een financieel succes.

Waar hebben we het dan over? Waarom de zoete smaak bederven met zure opmerkingen? Het sloeg ook werkelijk nergens op dat dit mierzoete barmandrama zoveel negatieve pers moest dulden. Stuitend ook dat Heywood Gould, die het boek schreef waarop Cocktail is gebaseerd, ontevreden was met de verfilming.

Ga dan lekker zelf aan de slag met mixen, schudden, schenken en serveren. Zie je maar eens te redden zonder alleskunner Cruise. Dan piep je wel anders.