Eddie Murphy stond jarenlang bekend als een soort Midas van de showwereld. Een komiek die zowel op het podium als voor de camera alles in goud veranderde. Wanneer precies weet ik niet, maar volgens mij begon in de jaren negentig zijn carrière slijtageplekken te vertonen. Hier en daar volgde een opleving – Shrek, Dreamgirls, Dolemite Is My Name – de tijd dat iedereen massaal naar de bioscoop ging om zijn nieuwste film te bewonderen lijkt toch afgelopen. Daar dacht Prime Video heel anders over.
Waarom zou het platform anders zo stevig adverteren met Candy Cane Lane, een door Murphy geproduceerde Kerstfilm.
Akkoord, dat klinkt best interessant. De man die beroemd werd met de grove seksgrappen in een film over de meest knusse tijd van het jaar? Waarom ook niet. Een komedie met lekker onbehouwen humor voor tijdens de feestdagen. Hoezo Kerstgedachte? Hoezo vrede en liefde? Er mag ook gelachen worden!
Murphy is Chris Carver, een brave familieman die eens de traditionele maak-je-huis-mooi-met-Kerstmis-wedstrijd eens wil winnen en zonder het te weten een deal sluit met een ondeugende Kerstelf. Heb je al het idee dat Murphy iets te veel glühwein had gedronken toen hij tekende voor deze nonsens? Het wordt nog leuker. Wat dacht je van een ontslagen Kerstelf, een Kerststal met levende poppen, een vage queeste naar gouden ringen en losrennende kippen en ninjas.
Oh, en Candy Cane Lane is een Kerstfilm. Dat mag absoluut niet worden vergeten. Sneeuw, lichtjes, dennenbomen, Kerstmannen en arrensleeën. Alles wat met de feestdagen geassocieerd wordt is aangegrepen om het ultieme Kerstgevoel op te roepen. Natuurlijk zit de boodschap over liefde, vrede en familie er ook braaf in verwerkt. Het is aan Murphy om de Kerstgedachte er met zoete woorden tussen te wringen. Heel oprecht en waarachtig. (Nee, natuurlijk niet.)
Candy Cane Lane is dankzij een paar aardige grappen niet per se het aller slechtste waarop Murphy “ja” heeft gezegd. De satire op de commerciële uitbuiting is best goed gelukt. Jillian Bell is fijn als de strenge en perfectionistische Kerstelf Pepper.
Ik wilde Candy Cane Lane zo graag echt leuk vinden. Gewoon lekker onbekommerd lachen. In plaats daarvan schiet Murphys rommelige Kerstavontuur alle kanten op en is het einde afgedwongen positief. Pijnlijk middelmatig.