Dino’s! De prehistorische monsters zijn nog altijd mijn ultieme stiekeme pleziertje. Het maakt niet uit hoe pulpig een film wordt, gooi er gewoon wat dinosaurussen in en het wordt vanzelf leuk (uitzonderingen daargelaten). 65, over astronaut Mills (Adam Driver), die op onze planeet neerstort en met grote ogen de dinosauriërs aanschouwt, kan daarom bij voorbaat niet mislukken. Toch? Toch…? *zucht* Daar gaan we… Als ik het goed heb begrepen is Mills dus een bewoner van een totaal andere wereld? Dan is hij… een buitenaards wezen?

Een niet-aardse reiziger met perfect Engelse dictie en mensenkleren. Dan is hij ofwel een intergalactische passant met verdacht veel overeenkomsten met de moderne mens, of hij is gewoon een mens. In het tweede geval klopt het verhaal van 65 niet. Want hoezo bestaat de mens in deze periode van de geschiedenis? Tenzij Mills door de tijd heeft gereisd. Of een flinke evolutionaire voorsprong geniet. Maar daar is geen sprake van.

65 moet het dus niet hebben van logica. Prima. De film kan gered worden met uitbundige gevechten, gefilmd vanuit de verwrongen hoeken waar Sam Raimi zo goed in is. Desnoods gooi je naast de dinosaurussen nog wat andere bizarre monsters in de mix. Als logica geen rol speelt, laten we dan consequent zijn. Alles om iets vermakelijks neer te zetten.

Vreemd genoeg heeft 65 daar helemaal geen zin in. De scènes waarin Mills oog in oog staat tegenover zijn bloeddorstige vijand lijken stuk voor stuk te zijn gekopieerd uit, ik noem maar wat, Jurassic Park. Saai, ongeïnspireerd en allesbehalve opwindend.

Eén moment getuigt van creativiteit. Het gaat om een kortstondig gevecht tussen Mills en een hongerige dino. Bryan Woods en Scott Beck tonen de worsteling via een hologram-apparaat. Terwijl je de gevechtsgeluiden hoort houden Woods en Beck de camera gericht op twee vage, uit pixels opgebouwde figuren die een doodsstrijd leveren. Het is net genoeg visuele informatie om de scène verder zelf in te vullen.

De laatste beelden, als de meteoriet inslaat en zo het hoofdstuk van de dinosaurussen afsluit, zijn ook sterk. Het slaat tegelijkertijd nogal dood omdat daarna de film is afgelopen.

Wat is hier aan de hand? Waarom is het visuele karakter van 65 zo zwak? Het probleem is dat Woods en Beck weigeren om het pulpgehalte te omarmen en kiezen voor bloedserieus drama. Het zwaartepunt concentreert zich op de relatie tussen Mills en zijn doodzieke dochtertje. Dat het dorre materiaal niet tot leven wil komen en gespeend is van elke urgentie maakt helemaal niets uit. Er moet en zal een oprechte en doorleefde tragedie worden verteld.

Het is bizar. Echt idioot. 65 laat de kans liggen om er een smakelijk avontuur van te maken en stevent af op een grootse anticlimax. En dat met dinosaurussen. Wonderlijk.