Robbie Williams. Je kent hem wel. Het horkerige popfenomeen uit de jaren negentig en nul. De man met de eeuwig verveelde indruk. Alsof hij de wereld schouderophalend aanschouwt. Hij is blasé. Doet wat hij wil. Een schreeuwlelijk boven op de apenrots. Deze Robbie Williams bleek al die tijd dus ook te hunkeren naar het eenvoudige leven van gezinsman. Huisje, boompje, beestje. Dat heeft hij nu ook, toch blijft de onrust borrelen. Spoken van het verleden weigeren hem met rust te laten. Om de onstuimige periode vol drank en drugs voor eens en altijd een plek te geven, besluit Williams terug te kijken op videofragmenten uit zijn langdurige loopbaan.

Van het prille begin bij Take That tot aan het monstersucces van zijn solocarrière. De volwassen geworden familieman probeert de losbandige, verslaafde en hyperambitieuze jonge kerel van toen te omarmen, om zo definitief door te kunnen leven in het heden. Dat blijkt nog niet zo makkelijk. Want dat verleden zit vol beschamende scènes die nog steeds pijn doen.

Die krankzinnige toestanden moeten ook even bezinken. Depressies. Bijtende onzekerheid. Het eeuwige gevecht om erkenning. Jaloezie. Botsende ego’s. Wantrouwen. Williams is ook niet ongevoelig voor de verlokkingen en stort zich vol overgave in de welbekende poel waar menig rockster in is verdronken. Pillen, poeders, alcohol… Alles om de aanhoudende druk van faam behapbaar te maken.

Intussen blijft Williams keihard werken. Hij schrijft aan de lopende band oorwurmen en ontplooit zich tot fantastisch entertainer. Het publiek is weg van hem. De pers denkt daar heel anders over en kraakt hem af. Rudebox, een nummer waar hij ontzettend trots op is, krijgt slechte besprekingen. Hij beschouwt het als zijn beste werk tot dan toe. Volgens de critici is het waardeloos.

De sessies hadden kunnen resulteren in zelfbevlekking (ik kijk naar jou, Sly) daar is Williams niet op uit. Integendeel. Het is een brute confrontatie met een hoogst ongemakkelijk verleden. Niet fraai. Wel noodzakelijk. Als het oprakelen en opnieuw ervaren van traumatische ervaringen nodig is voor zielenrust, dan moet het maar.

Robbie Williams vertelt op zich niets nieuws (rock, drank en drugs lijken sinds jaar en dag een vanzelfsprekende relatie te hebben) en voelt net iets te geregisseerd, de episodes van deze therapie maken evengoed indruk. De inmiddels gesettelde rocker deinst er niet terug zijn hand diep in de beerput te steken en de stank van voorbijgegane tijden naar boven te halen.

Na afloop van de miserabele kijksessies maakt Robbie Williams een mooie cirkel door terug te keren bij het gezinnetje. Daar zit een trotse, zorgzame en liefhebbende partner en vader. Nooit gedacht dat die eigenschappen in hem verscholen zaten. Ik gun de zanger de rust waar hij zo naarstig naar heeft gezocht.