Charlie Day, Rob McElhenney en Glenn Howerton waren aspirant-acteurs die in hun werkveld een bestaan op wilden bouwen, toen ze besloten om zelf maar iets te maken. Het drietal maakte korte filmpjes vol bizarre, schurende en ongemakkelijke humor en begonnen er de potentie in te zien voor een serie. FX Network voelde er wel iets voor en gaf groen licht voor het eerste seizoen. Helaas trokken de eerste episodes niet zo heel veel publiek. FX Network stond op het punt de serie te annuleren, toen een verrassende acteur zich aandiende om eens mee te doen: Danny DeVito.
De serie werd gered en kon alsnog door blijven gaan. Het was de geboorte van een cultfenomeen dat nog steeds wordt uitgezonden: It’s Always Sunny in Philadelphia. Het aantal liefhebbers van de serie is de afgelopen jaren sterk gegroeid en ook ik ben fan. En ik vraag mij dan toch een beetje af, hoe komt dat eigenlijk? Als je naar de premisse kijkt, verwacht je namelijk echt geen succes.
Charlie, Mac, Dennis en Dee beheren een kroeg en maken ofwel elkaar of anderen het leven zo zuur mogelijk. Frank, de vader van Dennis en Dee, trekt zich geen zak aan van wie of dat dan ook en loopt net als de rest van de groep rond alsof de wereld van hem is. Vijf narcistische karakters met de emotionele intelligentie van kikker, waarvan er eentje ook nog eens sociopathische trekjes vertoond.
Ja, er zijn andere series met dezelfde soort personages die bij het woord “empathisch” totaal van slag raken – zie South Park – er is altijd nog een soort geweten. Iemand die dient als tegenpool voor het onbetamelijke gedrag. De serie van Day, McElhenney en Howerton is alleen maar onbetamelijk gedrag. Heel soms schemert er iets van een geweten door, die straaltjes hoop worden net zo snel weer platgeslagen. Dus, met alle respect, hoezo bestaat dit nog?
Misschien komt het door het sterk absurdistische karakter van de serie. En dat werkelijk niets veilig of heilig is om grappen over te maken. Abortus, kanker, ongezonde relaties, mishandeling, als het onderwerp ook maar een beetje in de taboesfeer zit is het perfect voor de serie. Soms is de plot tenenkrommend flauw, maar werkt het wel. Eén episode draait om poep. Wie laat toch overal die drollen achter?
Wat ook meespeelt is dat het lang niet altijd even goed afloopt voor de vijf personages. Niet dat ze zich ook maar één tel druk maken over hun lot. Op het einde halen zij hun schouders op over de situatie en trekken zich terug in hun kroeg. Daar kan de ellende met flink wat alcohol weg worden gespoeld.
En aan de andere kant, misschien ben ik vanbinnen wel net zo verrot als het addergebroed. Al ben ik nog zo beschaaft om die duistere zijde binnen te houden. It’s Always Sunny in Philadelphia is, hoe dan ook, een monstersucces dat nog lang zal blijven bestaan.
Regie: Matt Shankman e.a.. Met: Charlie Day en Rob McElhenney