Als Mel Brooks Spaceballs weghoudt van banale humor komt hij met de leukste grappen. Half-hond Barf met zijn kwispelende staart, commentaar op overgangen en andere melige metahumor, het eindeloos lange schip van Dark Helmet en de promotie van zogenaamde Spaceballs-merchandise hebben na bijna veertig jaar hun punchline nog steeds niet verloren. Prachtquatsch die de score naar vier van de vijf sterren duwt.

Mijn favoriet: de surrealistische parodie op Alien. In een ruimterestaurant zit John Hurt wat te eten als de beruchte Xenomorph uit zijn borst knalt. Er wordt een spotlicht op het buitenaardse duiveltje geplaatst, het kleine monster zet een hoedje op, zingt Hello my baby en gaat dansend het beeld uit.

Hoezo een intimiderend ruimtewezen? Zeg maar dag tegen de dreiging uit de scifi-klassieker. Je moet de creativiteit hebben om zo’n scènetje, wat ontspoort in komische vervreemding, te bedenken.

Barf en Lone Starr hebben in ieder geval genoeg gezien en gaan door met hun ruimte-avontuur. Meer verwijzingen naar genre-hoogtepunten (Planet of the Apes!) en bizarre flauwekul, waar Brooks ongetwijfeld de grootste lol mee heeft gehad.

Laat Spaceballs: The New One, die in 2027 uit zal komen, alsjeblieft hetzelfde grappenniveau benaderen. De originele cast keert grotendeels terug, dus dat biedt hoop.

De Filmjunk spreekt: