Gore Verbinski heeft een bloedhekel aan kunstmatige intelligentie. Hij háát het. Die energie kan hij kwijt in Good Luck, Have Fun, Don’t Die, een stuiterende tijdreisthriller met prachtige scènes die het meer dan de moeite waard maken. Tegelijkertijd graaft Verbinski een metersdiep konijnenhol waarin hij algauw verdwaald. Ik heb vragen.

De naamloze tijdreiziger, heerlijk nerveus gespeeld door Sam Rockwell, is al zo vaak op dezelfde locatie geweest, maar heeft al die keren dus die ene uitgang gemist.

Waarom gaat de naamloze tijdreiziger terug in de tijd om kunstmatige intelligentie te vernietigen als hij nauwelijks technische computerkennis heeft en dus ook niet weet wat hij moet doen als hij het doel bereikt? Geef de tijdreiskennis dan aan iemand die wel weet hoe het malicieuze programma gestopt kan worden.

Hoezo gaat het richting einde over “input”? Is de kwaadaardige kunstmatige intelligentie dan al begonnen met wereldovername? Want eerder was hier geen sprake van?

De plotdraai met Ingrid is prachtig (en inderdaad afgekeken van) maar de naamloze tijdreiziger heeft dus honderden tijdreizen nodig gehad om zich dit te realiseren. De oplossing biedt zich nota bene al in het begin aan. Of is dit haar eerste keer op deze plek?

Opmerkelijk hoe de naamloze tijdreiziger heel goed weet wat hem te doen staat maar tegelijkertijd sputtert dat hij geen een keer zo ver is gekomen met zijn missie en eigenlijk wat aan kloot.

De Stem van de Filmjunk: