Supergirl belooft Jason Momoa. Hij staat prominent op de filmposter en dan verwacht ik een behoorlijke rol. Geen hoofdrol, die is voor Milly Alcock als ongepolijste Supergirl, maar ook geen veredelde cameo. Ik verwacht ook een spoedige entree. Als Supergirl zo’n half uur bezig is (kan langer of korter zijn) en de boomlange Momoa zich nog steeds verborgen houdt begin ik mij een beetje zorgen te maken.

Waar blijft hij toch, de reusachtige excentriekeling met een sluier van spiritualiteit die definitief doorbrak met het grootse Dune. De onvolprezen acteur die zich in zoveel verschillende genres weet te redden en zijn films kruidt met een ongrijpbaar smaakje van drama, komedie en rebellie. Komt Momoa pas ergens op het einde om het nichtje van Superman een soort van te helpen? Ik heb mij toch niet laten verleiden door een misleidende filmposter? Ik ben toch niet naar de bioscoop gelokt voor slechts een paar minuten Momoa?

Gelukkig niet. Als hij eindelijk verschijnt in de rol van sigaar rokende Lobo die vanaf de motor schaterlachend de vijand afslacht (gezicht zwaar onder de schmink) wordt mijn geduld rijkelijk beloond. Supergirl is dan al supervermakelijk, Momoa geeft het superheldenspektakel een supertrap onder de kont voor extra punten. Fout op de best mogelijke wijze.

Ik ben meer dan tevreden.

De Filmjunk spreekt: