“Mijn beste Rajamouli, Bāhubali: The Beginning was een episch monstersucces. Het perfecte voorbeeld van Bijbelse intensiteit. We willen met het vervolg de epische toon van het nu al klassieke eerste deel vasthouden en de hooggespannen verwachtingen tegemoetkomen. Het liefst overtreffen. We hebben diepe zakken, er is meer dan genoeg geld, niets is onmogelijk. Dus dan is de vraag, hoeveel epischer wil je het vervolg hebben?”

“Ja.”

“Ik bedoel, wil je het grootser in effecten? Liedjes? Choreografie? Hoeveel figuranten wil je dit keer inhuren? Wil je nog meer familiedrama? Moeten de gevechten meeslepender? Is het de bedoeling Peter Jackson te overtreffen? Misschien ben je geïnteresseerd in het gebruik van super-slowmotion, maar het dan wel zo inzetten dat het ook echt iets toevoegt en niet alleen een zogenaamd “moment” creëert? Misschien nog een groep digitale olifanten langs laten komen? En de karakters, wil je weer die combinatie van Goddelijke uitstraling en menselijke emotie? Wil je meer humor? Sarcasme?”

“Zeker weten.”

“Als ik je dan goed begrijp, mijn beste Rajamouli, dan is Bāhubali: The Conclusion dus eigenlijk bedoeld als Bāhubali: The Beginning op stand 11?”

“12. En we sluiten na een lange plotcirkel af met een daverende climax waarin het Goede triomfeert.”

“Gaan we doen.”

De Filmjunk spreekt: