Ik kan mij heel goed voorstellen dat Soylent Green in 1973 diepe indruk maakte op het nietsvermoedende publiek. Het geheim van het populaire voedselproduct Soylent Green is… wat? Serieus? De voedzame snack waar iedereen van gaat watertanden, dat is dus… Ja. Zo. Dit staat ons te wachten in de toekomst? Hoe kom je erop? Welke zieke geest verzint zoiets?

De openbaring van Soylent Green heeft inmiddels zijn weg gevonden naar de popcultuur, de scène waarin Thorn dramatisch afgevoerd wordt (“You’ve gotta tell them!”) is klassiek, ik was toch ontzettend nieuwsgierig. Zou ik dezelfde shock ervaren?

Dat viel helaas tegen. Misschien toch omdat ik het einde al ken. Omdat de wereld van Soylent Green is ingehaald door de realiteit. Of misschien omdat Soylent Green zich liever bezighoudt met de suffe romance tussen Thorn en Shirl dan het openbaar maken van de smakeloze ingrediënten. Het verhaal sleept zich traag voort naar Thorns afschuwelijke ontdekking om dan een sprint te trekken naar de beroemde grote onthulling.

De bioscoopbezoekers zullen in 1973 met wit weggetrokken koppies de zaal hebben verlaten, door de inconsistente opbouw is de climax van Soylent Green voor mij een anticlimax. Voor een film die juist zo sterk leunt op de onthutsende finale is dat redelijk funest.