Het gaat maar door met de onbestendige metrogang van Exit 8. In lange shots glijdt de camera langs de betegelde muren en ontstaat er een duizeligmakende lijntjeswaas. De enige manier om uit het claustrofobische doolhof te ontsnappen is het nauwkeurig volgen van de regels. Mis één afwijking in het kleinste detail en de cirkel begint opnieuw. Moet de nerveuze hoofdpersoon weer controleren of het plaatje van de metrogang klopt. Opnieuw de gekmakende lijntjeswaas en de kille witte kleuren. Groeiende paranoia en gekte leiden af. Foutjes stapelen zich op. Cirkel na cirkel na cirkel gaat het pesterige spelletje onvermoeibaar door met de metrogang.

Geen eten. Geen drinken. Zeker geen pauze. Anders duurt het spel te lang. Wordt de metrogang levenslang. De hoofdpersoon moet de uitgang vinden. Hij wordt vader, zijn ex ligt in het ziekenhuis. En dus blijft hij wanhopig speuren naar de kleinste afwijking in de oneindige lus. Net zolang tot hij het surrealistische spel gewonnen heeft en de metrogang hem laat gaan.

Exit 8 is een mindfuck zo benauwend als de astma van de hoofdpersoon. Een eindeloos geluste metrogang met een heel klein beetje hoop op verlossing. Misschien net wat meer geschikt als computerspel, ook in filmvorm is het erg effectief.