Bestaat er een grotere middelvinger in sitcomgeschiedenis dan de laatste aflevering van Two and a Half Men? Het was de climax van een knallende ruzie. Bedenker Chuck Lorre was klaar met het destructieve gedrag van Charlie Sheen, schreef hem uit de serie en castte Ashton Kutcher. Nieuwe energie waar de serie nog vier jaar mee door kon gaan. Sheen weigerde het ontslag zomaar te accepteren en gebruikte Twitter om Lorre aan te vallen.

Lorres reactie: slotaflevering Of Course He’s Dead. De allerlaatste episode waarin hij Sheen zogenaamd nog één keer laat langskomen en hem verbrijzeld met een piano. Lorre kijkt triomfantelijk in de camera, zegt glimlachend “winning” en wordt dan zelf verbrijzeld door een piano. Zo eindigt Two and a Half Men na twaalf seizoenen met een ongegeneerde wraakepisode. Het had net zo goed Fuck you Charlie! kunnen heten.

Sheen zal de toorn ongetwijfeld verdiend hebben, in aka Charlie Sheen wordt verteld over zijn misdragingen, maar was het echt nodig de vete zo publiekelijk uit te vechten? Moest Lorre zich echt verlagen tot dit niveau? Omdat twee mannen het laatste woord eisten kreeg Two and a Half men een op zijn zachtst gezegd bedenkelijke afronding. Een misdadige slotaflevering. Geen winnaars hier.