Michael is een uitstekend voorbeeld van doorgeslagen heiligenverklaring. De biopic blijft ver weg van de controverse en benadrukt Michael Jacksons rol in de muziekgeschiedenis. Klassiek geworden hits. Bestverkochte albums. Iconische danspassen. Legendarische optredens. Liefdevol contact met de fans. Jackson was een verlegen jongeman met geen enkel kwaad in de zin, geboren om zijn liefdeslicht te verspreiden en fantastische muziek te maken.

Als Michael toch in de buurt van de zwarte pagina’s komt wordt zijn excentrieke gedrag goedgepraat met platgeslagen psychologie. Eenzame jeugd. Dominante vader met losse handjes. Opgegroeid als kindsterretje. Vind je het gek dat de superster “wacko” werd? Daar kon hij helemaal niets aan doen. En om er echt zeker van te zijn dat Michael schoon blijft stopt de film vlak voor het uitbrengen van Bad. De definitieve doorbraak. Daarna zouden de schandalen hun weg naar de media en het publiek vinden.

De loyale fans zullen ervan genieten, want hun grote held is weer tot leven gebracht, ik zie Michael als lange advertentie waarin een eentonig beeld van de muzikant wordt gepresenteerd. Jacksons donkere kanten zijn opzichtig weggeschminkt, alsof de achtergebleven familie ten koste van alles “hun” beeld van de man overeind wil houden. Ik heb daar geen waardering voor.