Dat eindshot. Dat fenomenale eindshot van ruim zeven minuten waarmee The Passenger grandioos wordt afgesloten. Na een lange rit naar god mag weten wat eindigt David Locke doodmoe in een motelkamertje. De camera verlaat de uitgebluste journalist en zoomt in op de tralies van de moteldeur, gaat voorbij de spijlen en observeert van een afstand nauwkeurig hoe paniek en chaos groeien. Een vreemdeling met malicieuze bedoelingen is als eerst bij het zweterige motelkamertje. Daarna volgen ongeruste vrienden en familie.

Via het afstandelijke oog van de camera toont Michelangelo Antonioni net genoeg om het plaatje te begrijpen. Wat er precies gebeurt houdt hij buiten het frame. De kijker dient het zelf in te vullen.

Dit samenspel van techniek en drama is zo goed dat The Passenger in die paar minuten zijn schematische karakter verliest. De vraag waarom David via rigoureuze identiteitsdiefstal een nieuw leven wil beginnen is niet meer belangrijk. Antonioni eindigt het redelijke The Passenger met een verbluffend innovatief miniatuur filmpje. Dat strak geconstrueerde shot krijgt van mij de volle score van vijf sterren.

En omdat het kan nog twee andere versies van The Passenger: eenmaal Iggy Pop en eenmaal Deftones. Totaal anders maar ook zeer de moeite waard.