Sound of Falling. Mijn eerste indruk, als de eindtitels verschijnen en het bioscooppubliek wel erg stil blijft en ik beduusd de zaal verlaat: zo. Een overweldigende zintuiglijke filmervaring over verschillende generaties vrouwen die als geesten door de verhalen glijden. Jonge meisjes zijn zich akelig bewust van de geile mannenstaar en worstelen met de fluisterende doodswens. Mascha Schilinski componeert scènes die zo ingelijst kunnen worden. Er zijn donkere woonkamers en sepia gele slaapkamers. Sound of Falling is een episch gedicht met associatief narratief, een reeks portretten met veel aandacht voor licht en duister en tedere aanrakingen en harde eelthanden en de lyriek van de natuur (adembenemend dat vertraagde onderwatershot).

Als ik later in mijn stamkroeg zit en Sound of Falling is bezonken en de details hun plek krijgen weet ik, geen enkele beschrijving of samenvatting doet recht aan dit bijzondere filmwerk. Je moet het zelf meemaken. Ondergaan. Het liefst in de bioscoop. Mocht je zin hebben in een uitdaging, even wat anders dan het gemiddelde superheldenspektakel, dan is dit een aanrader. Net te wazig voor de perfecte score (wat gebeurt er nou in het eindshot, stijgen de vrouwen letterlijk op in de storm?) maar de sensatie blijft nog lang na smeulen.