Plots wordt er geschoten. Een aanslag tijdens de jaarwisseling. De politie organiseert een zoektocht, politici bemoeien zich ermee en kibbelen over de strategie. De stad is in paniek. Intussen loopt de dader nog steeds rond, geduldig wachtend om opnieuw aan te vallen. Want de onzichtbare schutter is nog lang niet klaar. Er gaan meer aanslagen komen. Wanneer? Waar? Niemand weet het.

Zolang de scherpschutter geen gezicht heeft en de besneeuwde stad in een wurgende angstgreep houdt is het elegante en in melancholie gedompelde To Catch a Killer op zijn best. Ongrijpbare dreiging is veel spannender dan wanneer de verbitterde dader eindelijk in beeld komt. Laat de missie voortslepen tot het geen zin meer heeft. De terreur mag gerust zachtjes uitdoven. Volgens de politie is er niets meer aan de hand, de dreiging is afgelopen. Winters Baltimore haalt opgelucht adem. Tot er weer wordt geschoten. En de cyclus van geweld opnieuw begint.

Jammer genoeg beslist de thriller toch anders met een wending die gehaast in elkaar is geschreven. Waarom toch. Om het publiek te behagen? Investeerders tevreden te houden? Dit komt de spanning echt niet ten goede. Integendeel.

To Catch a Killer is sterk genoeg om de misstap te overleven. Maar soms is het zoveel effectiever om het mysterie onopgelost te houden.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram, Facebook.

To Catch a Killer op IMDb.