In 2006 was Idiocracy nog fictie, een amusante satirische kijk op wat de toekomst ons zou kunnen brengen. Bergen afval, een president met veel te groot ego, doorgeschoten commercie en Crocs (nee dat wordt pas echt een modetrend, natúúrlijk). Als je er nu naar kijkt, bijna twintig jaar later, blijft er weinig over van het fictieve karakter. Niet alles is uitgekomen en ik betwijfel of stoelen met ingebouwde wc’s en films over schetende konten ooit populair zullen worden, de rest van de voorspellingen is opvallend accuraat. Een wereld die ongemakkelijk dicht tegen het heden aan staat.

Helaas haalt Mike Judge de angel eruit met het afstrepen van de bekende hokjes (“hier is karakterontwikkeling, daar zijn emoties”) en een brave afsluiter. Alles komt goed, de samenleving is gered, iedereen leeft lang en gelukkig. Voor Judge was Idiocracy waarschijnlijk ook gewoon een onschuldige lachfilm, bedoeld ter ontspanning en vermaak. Dan wil je je publiek niet depressief naar huis sturen.

In de wereld van nu is de satire van Idiocracy niet meer gebaat bij het keurig volgen van de regels. Integendeel. Het mag schuren. Hoort te schuren. Zodat we zien hoe de samenleving zich heeft ontwikkeld. En er misschien iets tegen doen. Misschien tijd voor een vervolg? Kijken of er dan nog veel te lachen valt.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Idiocracy op IMDb.