Beverly Hood is slecht. Niet gewoon slecht, maar echt verschrikkelijk diep treurig weerzinwekkend slecht. Denk aan ondermaats acteerwerk, dubieuze drag, suffe dialogen, fletse belichting en een einde zo gruwelijk nietszeggend dat het pijn doet. Beverly Hood is ook misleidend. Op de hoes wordt geadverteerd met het filmdebuut van Destiny’s Child, de cameo van de drie jonge vrouwen duurt nog geen vijf minuten. Tot zover hun grootse Hollywoodavontuur. Beyoncé zou dat jaren later nog wel goed maken.

Maar het werkelijke dieptepunt, het moment waarop mijn tenen pas echt in de kramp schoten, was toen er pontificaal een boom microfoon in beeld kwam.

Ik bedoel, natuurlijk kan zoiets gebeuren. Maar hier is de vergissing wel erg overduidelijk. Je hebt als regisseur toch wel een béétje door wat op beeld verschijnt? Was het dan echt zoveel moeite om die microfoon wat hoger te tillen? Had Tyler Maddox niet even “cut” kunnen roepen? Zelfs tijdens de montage is het onopgemerkt gebleven? Niemand kwam op het idee de scène opnieuw te filmen? Je neemt je werk als filmmaker toch totaal niet serieus als je je schouders ophaalt over dit soort flagrante fouten?

Ik kwam er trouwens nog achter dat Beverly Hood op YouTube kan worden bewonderd. Niet elke versie heeft de verfoeide boom microfoon, hier is hij wel nog te zien. Zo vanaf 1:20:34.

Wat een blamage.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Beverly Hood op IMDb.