Ik verwacht met Nothing But Trouble een brave komedie over twee kibbelende tegenpolen. En de eerste minuten maken die indruk ook waar. Chris Thorne, Diane Lightson en twee andere vage figuren zijn op weg naar een zakenafspraak. Niets bijzonders. Totdat het viertal in een dorp beland waar rechter Alvin Valkenheiser de scepter zwaait.

Nothing But Trouble is dus helemaal geen veilige, binnen de lijntjes kleurende komedie. Het is totaal verknipte onzin. Alsof elke bezopen ingeving in de film is gepropt en de scènes daarna met moeite aan elkaar zijn gelast.

Om een idee te geven van het donkere absurdisme: een landhuis vol valstrikken, dodemansrit Mr. Bonestripper, John Candy in een dubbelrol als zijn tweelingzus, Dan Aykroyd is een gigantische baby met spuuglelijke haardos en smerige luier en het landhuis is gebouwd op een mijn die elk moment kan instorten.

Nothing But Trouble is uit de bocht gevlogen anarchisme. Een vrolijk gestoorde puinhoop die wat mij betreft nog veel verder mocht ontsporen. Het gerucht gaat dat het script is geschreven tijdens een nacht van alcohol en andere middelen. Geen idee of dat waar is maar het klinkt aannemelijk. En ik zou graag wat van het spul willen proberen. Hoe verzin je deze idioterie?

Je kan mij volgen via Bluesky, Facebook, Instagram en Letterboxd.

Nothing But Trouble op IMDb.