Iedereen in The Monkey gaat dood. Dat is geen spoiler, het staat gewoon op de filmposter. Everbody dies. And thats fucked up. Klinkt als loodzwaar drama, de nieuwste horror van Osgood Perkins heeft andere plannen. Als toch iedereen een onvermijdelijk noodlot tegemoet gaat dan in elk geval zo creatief mogelijk.

Het heeft ergens wel iets weg van Final Destination, hoe elk sterfgeval opbouwt naar een totaal idiote climax. Het grote verschil is dat The Monkey de Dood met open armen ontvangt en van sterven een krankzinnig feest maakt. Groteske onthoofdingen, uiteenspattende lichamen, pissige bijen…

Het verhaal is ook beter. Geen Magere Hein die knarsetandend achter zijn verloren zieltjes aan rent, maar een uit de hand gelopen broedertwist en een breed grijnzende speelgoedaap met grote ogen en een trommeltje. De logica maakt gaandeweg plaats voor uitzinnige effecten, de eeuwigdurende strijd tussen de broertjes Hal en Bill is geloofwaardiger dan de cryptische visioenen van Final Destination.

Het meest treffende beeld is als vader en zoon door een apocalyptisch landschap rijden en een bus vol juichende cheerleaders langs zien komen. Juichen om de dood en het einde der tijden. Dan weet je, The Monkey neemt het allemaal niet zo serieus. Macaber, grappig en vreselijk cynisch.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

The Monkey op IMDb.