Boven mijn tv hangt een poster van knuffelbeest Totoro. Je weet wel, dat harige en grommende wezen uit My Neighbor Totoro. Ooit gekregen als vrijwilliger bij een evenement. Toen R.C. die poster zag hangen wilde hij weten of ik de film ook had gezien. Nee, moest ik toegeven. Bijzonder eigenlijk. Hoe kan een zelfbenoemde filmjunk die klassieker van Hayao Miyazaki nou niet gezien hebben? Tijd om dat goed te maken. En man. Kwam die even binnen.

Niet omdat het zo zwaarmoedig is. Integendeel. Als het echt fout dreigt te gaan in My Neighbor Totoro komt Miyazaki met een subtiele komische wending om zijn personages weer hoop te geven. Die lichtvoetige toon kan je zien als het onnodig wegslijpen van de scherpe kantjes, voor mij ligt het anders. Het is juist de delicate balans tussen kinderlijke onschuld en volwassen ernst die mij zo diep heeft geraakt. In de wereld van My Neighbor Totoro staat drama niet gelijk aan pure ellende. Huilen mag. Lachen ook. Liefst zo hard mogelijk. Daar jaag je de spoken mee weg.

My Neighbor Totoro is een lief, aandoenlijk sprookje dat nooit de tragiek bagatelliseert en ook nog eens onsentimenteel mooi afsluit. Wat een fenomenale prestatie.

Mijn Totoro-poster heeft toch een andere lading gekregen.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

My Neighbor Totoro op IMDb.