De dreiging van Weapons is vanaf het begin zo sterk aanwezig dat ik direct word meegezogen in het duistere verhaal. Een kindstemmetje vertelt stroperig over het traumatische incident waarmee de plot wordt afgetrapt. Een groep kinderen die in dezelfde klas zit is op een nacht weggelopen. Foetsie. Verdwenen. Alleen de bleue Alex is overgebleven. De ouders eisen antwoorden. Bij de bijeenkomst lopen de gemoederen zo hoog op dat het dreigt te escaleren.

Zach Gregger heeft de aanloop naar de ontknoping en oh zo bevredigende climax opgeknipt in verschillende perspectieven. Wat precies is gebeurd wordt zo frustrerend lang verborgen gehouden. Steeds als ik denk grip te hebben op de nerveuze situatie neemt Weapons plagerig een andere route. Elk personage krijgt een eigen hoofdstuk en zorgt voor zijsporen en overlappingen. Hun overeenkomst? Het huis waarvan de ramen zijn dichtgeplakt met krantenpapier. Binnen is het donker. ’s Avonds gaat de deur open en komt er iemand naar buiten gestommeld.

Als Weapons met een schreeuwende geweldsexplosie zijn hoogtepunt bereikt blijft ook daarna het gevaar sluimeren. “Het onheil is nog niet helemaal geweken, lief publiek,” zegt de horrorfilm subtiel en zoetgevooisd. “Er is meer.”

Dat klopt. Cregger is bezig met een proloog. Kom maar op.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

Weapons op IMDb.