In de metro, op weg naar de bioscoop voor Mickey 17, begon mijn maag te protesteren. Ik heb dat eerder meegemaakt. Een stevige irritatie die langzaam wegzakt en dan opnieuw gaat irriteren. In dit geval bewoog de kramp niet naar beneden maar naar boven.

Mijn mond vulde zich met speeksel. Op mijn voorhoofd verscheen een dikke laag zweet. Ik wilde zitten, mijn ogen sluiten en nergens aan denken. Bewegen kostte te veel energie. Ik had heel snel een wc nodig, want anders zou ik hier, in de metro, mijn maaginhoud verspreiden. Het openbaar toilet is ook niet de beste optie, daar kan ik altijd nog de deur op slot doen.

Gelukkig waren de wc’s bij Kriterion onbezet.

Ik hoopte dat het genoeg was om even goed te kotsen (het was een slachtpartij, ik bespaar jullie de details) mijn maag bleef zeuren. Niet meer zo drammerig als in de metro, toch vertrouwde ik het niet. En zo, voor het eerst sinds 2017 (ja, zolang ben ik al bezig als onbetaalde stukjesmaker) heb ik een film overgeslagen. Niet omdat ik hem beroerd vond maar omdat ik mij beroerd voelde.

Gatverdamme.

Het bioscoopkaartje heb ik wel. En dat is alles wat ik van Mickey 17 heb meegekregen.

Wordt vervolgd.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.