“I haven’t done anything wrong!” Oh jawel, Jamie. Zeker weten. Je hebt absoluut iets vreselijks gedaan. Zie je de beelden, Jamie, de opnames van de parkeerplek waar jij ’s avonds een klasgenootje achtervolgde en neerstak? Weet je wat dit is, Jamie? Moord. Een beestachtig brute gruwelmoord.

Wat ik zo graag wil weten, Jamie: waarom? Wat bracht je ertoe om zeven keer op haar in te hakken? Ben je daadwerkelijk gehersenspoeld door sociale media? Heeft de cult van giftige masculiniteit echt zo’n grote rol gespeeld? Er wordt zoveel gesuggereerd en zo weinig verhelderd. Ook als bij therapie voorzichtig één en ander naar voren komt (papa’s woedeaanvallen) blijft het bij implicaties.

En je blijft ontkennen. Je hebt niets fout gedaan. Weigert verantwoording af te leggen. Misschien ben je te jong om de consequenties van je de daad te begrijpen. Om überhaupt te begrijpen wat je gedaan hebt. Als prille puber leef je immers van dag tot dag.

Of, en ook daar hou ik rekening mee, er schuilt een psychopaat in jou. Want als ik naar jou kijk, Jamie, zie ik een jochie zonder gewetenswroeging. Een dertienjarig kereltje die ijskoud een meisje doodstak en daarna thuis in bed kroop.

Wijs maar naar sociale media. Goeroes met onfrisse ideeën. Leg de schuld bij de huidige tijdsgeest. Ik denk ook dat jij een gevaar bent voor de samenleving.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

Adolescence op IMDb.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.