*zucht* En zo, met een stupide wending, helpt M. Night Shyamalan de zorgvuldig opgebouwde claustrofobische spanning van Trap om zeep. Niet dat de premisse perfect is (concert van superpopster is een “val” voor een seriemoordenaar), Trap scoort in elk geval prima als benauwde thriller. Shyamalan creëert een vervreemdend atmosfeertje waarin de paranoia van een klopjacht botst met het uitgelaten tienerpubliek. Trap is een nachtmerrie waar logica weinig te doen heeft.

En dan besluit Shyamalan om de plek des onheils te verlaten en regisseert hij de thriller via bedenkelijke omwegen naar een afschuwelijke anticlimax.

Ik heb zoveel vragen. Hoezo schuift Shyamalan ineens dochterlief Saleka naar voren terwijl Josh Hartnett uitstekend werk levert? Waarom schrijft hij zoveel gaten in het script? Is Trap bedoeld als een slecht uitgedachte b-thriller? Is het pulp? Een grap waarvan ik de clou niet begrijp? Neemt Shyamalan zijn carrière überhaupt nog serieus?

Of… is Trap stiekem een concertfilm voor Saleka en bedacht Shyamalan voor de gein nog een plotje over een seriemoordenaar?

De eerste helft geef ik drie sterren. Alles na de wending is onvergeeflijk vergezocht en dom. Saleka moet het bij zingen houden. Het idee van een “val” was totaal zinloos. Om maar te zwijgen over de zogenaamd briljante profiler. En de hemeltergend domme beslissingen van de politie.

Mijn Letterboxd-score: 3/5

Trap op IMDb.

Je kan mij ook volgen op BlueSky.