Werd Expeditie Cupido door de bioscopen nog weggestopt tussen de late vertoningsuren, Vuur & Vlam sloeg de grote zalen gewoon over. Hup, meteen voor de streamingsdiensten. Net als bij hun vorige vileine satire volgen Erwin van den Eshof en Paul de Vrijer vrolijk hun eigen weg. Plaats van handeling: een restaurant waar een goedbedoelde speeddateavond is georganiseerd.

De uitvoering schuurt. Vrouwen met strakgetrokken bekkies voeren noodgedwongen gesprekken met clownachtige types. En vice versa. Een parodie op de zogenaamde realityprogramma’s waarin tegenpolen aan elkaar gekoppeld worden.

Ik dacht, dit zal wel eindigen met een hoop ongemakkelijk gekibbel, de clichématige dialogen tot in het cartooneske uitvergroot en heel erg foute grappen die opzettelijk niet echt goed landen. Dat heeft Vuur & Vlam zeker ook te bieden. Maar er is meer.

Ineens breekt er brand uit in het restaurant en zitten de deelnemers in de val. Voegt dit plotse drama iets toe? Heeft het überhaupt iets te maken met de film zelf? Niet echt. Of nou ja, in dit soort situaties ontstaan wel weer de meest onwaarschijnlijke romances. Terwijl de rook en vlammen naderen neemt iedereen uitgebreid de tijd voor romantische onderonsjes. En voor het hoofdpersonage blijkt het om zich heen grijpende vuur toch nog een symbolische betekenis te hebben. Iets met een sprong in het diepe.

Ja. Natuurlijk.

Vuur & Vlam is niet zo scherp als Expeditie Cupido maar presenteert wel dezelfde heerlijk doldwaze onzin. Ik hoop dat van den Eshof en de Vrijer hun volgende project weer in de bioscopen kunnen vertonen.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Vuur & Vlam op IMDb.